State of Misery

Τί μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα που έχει πτωχεύσει 3 φορές σε 25 χρόνια; Με μεγάλο δημόσιο χρέος, ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και υψηλή ανεργία για δεκαετίες. Με αργούς ρυθμούς προσαρμοστικότητας στο διεθνές περιβάλλον, αργούς ρυθμούς εκτέλεσης έργων, αργούς ρυθμούς λήψεως αποφάσεων. Με αργούς ρυθμούς απόδοσης δικαιοσύνης. Και παρόλο αυτά με αρνητική προκατάληψη στις αλλαγές. Σε πόσους δείκτες του ΟΟΣΑ δεν κατατάσσεται η χώρα πολύ μακριά από την κορυφή πίσω και από χώρες της κεντρικής Αφρικής. Σε πόσους δείκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν κατατάσσεται η χώρα στις τελευταίες θέσεις για χρόνια και δεκαετίες πλέον ακόμα και αν με τα χρόνια η Ένωση διευρύνθηκε με καινούργιες χώρες. Υπερβολική και χρονοβόρα γραφειοκρατία, διαφθορά, φοροδιαφυγή. Μη λειτουργική δομή των υπηρεσιών του κράτους. Αποβιομηχάνιση, πρωτογενής τομέας που σε αρκετές περιπτώσεις δεν στηρίζεται ή δεν στηρίζει αντίστοιχα έναν δευτερογενή τομέα, αθρόες εισαγωγές κρέατος, γάλακτος και άλλων ειδών τροφίμων. Διαχείριση απορριμμάτων, ανακύκλωση, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, είναι κάποιοι σύγχρονοι τομείς που όμως παραμένουν σε πρώιμο βρεφικό στάδιο ακόμα στη χώρα.

Όσο δεν αντιμετωπίζεται ως αναγκαιότητα και αυτοσκοπός η στόχευση στην δημιουργικότητα, την καινοτομία και την παραγωγικότητα των ανθρώπων και των επιχειρήσεων, όσο το κράτος με τον τρόπο λειτουργίας του δρα ως τροχοπέδη, τί μέλλον μπορεί να υπάρχει. Όσο οι διαπιστώσεις των προβλημάτων δεν οδηγούν σε άμεσες αποφάσεις, όσο οι παραγωγικοί και εμπορεύσιμοι κλάδοι της οικονομίας, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι σε αυτές δεν αποτελούν προτεραιότητα. Μπορούν να υπάρξουν οράματα, κοινωνική πρόοδος, πολιτισμός παραγκωνίζοντας την οικονομική ζωή της κοινωνίας και την οικονομική αυτοτέλεια των ανθρώπων;

Είναι λογική η ελπίδα στο μέλλον ή απλά μια κατάσταση ονειροπόλησης;